Podsumowanie

Plyta glowna (ang. motherboard, mainboard) - obwod drukowany urzadzenia elektronicznego, na ktorym montuje sie najwazniejsze elementy, umozliwiajac komunikacje wszystkim pozostalym komponentom i modulom.[1]

W komputerze na plycie glownej znajduja sie: procesory, pamiec operacyjna lub gniazda do zainstalowania tych urzadzen oraz gniazda do zainstalowania dodatkowych plyt zwanych kartami rozszerzajacymi (np. PCI), oraz gniazda do urzadzen skladujacych (dyski twarde, napedy optyczne itp.), zlacze klawiatury i zasilacza. W niektorych konstrukcjach takze gniazda do innych urzadzen zewnetrznych, do ktorych sprzet znajduje sie na plycie glownej (port szeregowy, port rownolegly, USB).

Koncepcje zbudowania komputera osobistego wyposazonego tylko w minimum potrzebnych urzadzen zmontowanych na jednej plycie drukowanej oraz gniazd, do ktorych podlacza sie dodatkowe urzadzenia, zapoczatkowala firma IBM, wprowadzajac komputer osobisty, zwany tez PC.

Dysk twardy, dysk HDD, HDD (ang. hard disk drive, naped dysku twardego) - dysk komputerowy, pamiec masowa wykorzystujaca nosnik magnetyczny do przechowywania danych. Nazwa ,,dysk twardy" wynika z zastosowania twardego materialu jako podloza dla wlasciwego nosnika, w odroznieniu od dysku miekkiego, w ktorym nosnik magnetyczny nanoszono na podloze elastyczne[1].

Pojemnosc dyskow twardych w komputerach stacjonarnych wynosi od 5 MB (dawniej) do 30 TB[2], natomiast w laptopach od 20 do 4000 GB. Opracowano rowniez miniaturowe dyski twarde typu microdrive, o pojemnosciach od kilkuset MB do kilku GB, przeznaczone dla cyfrowych aparatow fotograficznych i innych urzadzen przenosnych.

Dla dyskow twardych najwazniejsze sa nastepujace parametry: pojemnosc, szybkosc transmisji danych, czas dostepu do danych, predkosc obrotowa dyskow magnetycznych (obr./min) oraz sredni czas bezawaryjnej pracy.

Kilka dyskow twardych mozna laczyc w macierz dyskowa, dzieki czemu mozna zwiekszyc niezawodnosc przechowywania danych, dostepna przestrzen na dane, zwiekszyc szybkosc odczytu/zapisu.

Karta sieciowa (ang. NIC - Network Interface Card) - karta rozszerzenia sluzaca do przeksztalcania pakietow danych w sygnaly, ktore sa przesylane w sieci komputerowej. Karty NIC pracuja w okreslonym standardzie, np. Ethernet, Token Ring, FDDI, ArcNet czy 100VGAnylan, i podobnie jak switche, sa elementami aktywnymi sieci.

Dla wiekszosci standardow karta NIC posiada wlasny, unikatowy w skali swiatowej adres fizyczny, znany jako adres MAC, przyporzadkowany w momencie jej produkcji przez producenta, zazwyczaj umieszczony na stale w jej pamieci ROM. Adres ten mozna dynamicznie zmieniac, o ile stosowane oprogramowanie na to pozwala. Karty sieciowe standardu ArcNet mialy adres MAC ustawiany recznie za pomoca mikroprzelacznikow umieszczonych na karcie (zwykle dostepnych z zewnatrz poprzez wyciecie w ,,sledziu").

Karta sieciowa moze pracowac tylko w jednym standardzie np. Ethernet; nie moze pracowac w dwoch standardach jednoczesnie np. Ethernet i FDDI. W przeszlosci istniala jednak karta wyposazona w dwa rozne standardy sieciowe, tj. Ethernet i Token Ring (karta OSA-2 ETR do maszyn IBM mainframe rodziny 9672, 2 logiczne porty; kazdy mogl pracowac jako Ethernet lub Token Ring, ale mialy one oddzielne wtyki), lecz byl to ewenement. Obecnie ze wzgledu na wyrazna dominacje standardow rodziny Ethernet pojecie karty sieciowej i karty Ethernet bywa mylnie utozsamiane. Na rynku sa dostepne rowniez karty sieciowe wielokrotne, tj. wyposazone w kilka interfejsow sieciowych, ale z logicznego punktu widzenia jest to kilka niezaleznych kart sieciowych na jednej plycie drukowanej. Karty takie znajduja zastosowanie glownie w serwerach albo zaawansowanych stacjach roboczych. Jezeli chodzi o typy interfejsow kart sieciowych, dziela sie one na PCI, PCMCIA, ExpressCard, USB i PCI-Express - te ostatnie sa coraz powszechniej stosowane.